Trening słuchowy metodą Tomatisa
  •  zaburzenia koncentracji uwagi,
  • nadwrażliwość na dźwięki,
  • błędna interpretacja pytań i poleceń,
  • mylenie podobnie brzmiących dźwięków i słów,
  • konieczność powtarzania poleceń,
  • monotonny głos,
  • trudności z czytaniem i pisaniem,
  • niemuzykalność,
  • słaba koordynacja ruchowa i słabe umiejętności sportowe,
  • niewyraźne pismo,
  • mylenie strony lewej i prawej,
  • męczliwość,
  • tendencje depresyjne,
  • nadwrażliwość emocjonalna,
  • brak wiary w siebie,
  • nieśmiałość,
  • wycofywanie się.

Jak to działa?
Alfred Tomatis prowadził badania kliniczne z udziałem śpiewaków operowych i pracowników fabryk. Ich wyniki dowodziły, że głos może ?wyprodukować? tylko te dźwięki, które ucho jest w stanie usłyszeć – regułę te nazwano ?efektem Tomatisa?. Wysunął odkrywczą w owym czasie hipotezę, że słyszenie i słuchanie (dużą wagę przywiązywał do rozróżniania tych pojęć) zaczyna się już w okresie płodowym. Głos matki uznał za ?pokarm emocjonalny? dla dziecka, a także stwarzający grunt dla przyszłego rozwoju językowego, więc wykorzystał go w swojej terapii w celu ponownego uruchamiania procesu słuchania.  Badania  nad funkcjami ucha doprowadziły również Tomatisa  do konkluzji, że poza odbiorem dźwięków układ słuchowy wespół z układem przedsionkowym służy także do wykrywania i analizy ruchu. O ile praca przedsionka polega na rejestrowaniu i różnicowaniu  większych ruchów ciała, które można zobaczyć i poczuć, o tyle układ słuchowy opracowuje drobne ruchy przenoszone przez fale dźwiękowe, które niewidoczne płyną przez powietrze i wyłapywane są przez ucho.
Wykorzystanie muzyki i innych dźwięków do celów terapeutycznych ma już długą historię. W latach 50-tych naszego stulecia prof. Alfred Tomatis (francuski otolaryngolog,neurolog i foniatra) jako pierwszy opracował trening uwagi słuchowej (nazywany też stymulacją audio-psycho-lingwistyczną – SAPL) wspomagający dzieci ze specyficznymi problemami w nauce i zachowaniu. Stosujące go osoby zaobserwowały dużą skuteczność takich oddziaływań terapeutycznych także w przypadku pacjentów z autyzmem, czy deficytami sensomotorycznymi.

Dla kogo?

ZASTOSOWANIE METODY TOMATISA

  • kłopoty z koncentracją i pamięcią
  • ADHD/ADD (zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi)
  • zaburzenia mowy i wady wymowy (jąkanie, opóźniony rozwój)
  • trudności w kontaktach społecznych
  • dysleksję
  • zespół Aspergera, Autyzm

Terapia Metodą Tomatisa może być prowadzona jedynie przez wykwalifikowanego terapeutę posiadającego certyfikat ukończenia kursu dla terapeutów metody.

Integracja sensoryczna

Uczymy się i rozwijamy się przez zmysły. Wszystkie informacje zmysłowe docierające z ciała i z otoczenia są niezwykle ważne dla budowania wiedzy o sobie (swoim ciele, położeniu poszczególnych części ciała) i wiedzy o świecie. W prawidłowym rozwoju dziecka niezwykle ważny jest ruch i bezpośrednie doświadczenia zmysłowe. Dobrze zaplanowane i systematycznie wykonywane codzienne czynności oraz właściwa zabawa stanowią solidny fundament do prawidłowego rozwoju.

Metoda integracji sensorycznej to jedna z ważniejszych metod wykorzystywanych w pracy z dziećmi z problemami w rozwoju. W pierwszej kolejności kierowana jest do dzieci z trudnościami w uczeniu się, ale z powodzeniem można stosować ją w przypadku niepełnosprawności intelektualnej, ruchowej, autyzmu i innych zaburzeń. Może być także wykorzystana jako forma profilaktyki ewentualnych trudności w uczeniu się oraz stymulacja rozwoju dzieci prawidłowo rozwijających się. Warto podkreślić, że z problemów w zakresie integracji sensorycznej dzieci nie wyrosną. Te problemy będą ?rosły? razem z nimi. Dlatego tak ważna jest wczesna interwencja, która wspiera system nerwowy tak, aby mógł on prawidłowo odbierać, interpretować i organizować napływające informacje zmysłowe.
Integracja sensoryczna nie jest substytutem rzeczywistej edukacji, może natomiast poprawić uczenie się i sprawić, że będzie ono łatwiejsze.

Terapia odbywa się w sali specjalnie do tego przystosowanej i wyposażonej w odpowiednie przyrządy. Wyposażenie musi przede wszystkim obejmować wiele urządzeń do stymulacji systemu przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego, ale również wzrokowego, słuchowego i węchowego. Atmosfera podczas terapii sprzyja rozwojowi wewnętrznej potrzeby ujarzmiania środowiska.

Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminowanie, wyhamowywanie lub ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.

Fizjoterapia

Fizjoterapia jest integralną częścią obszaru nauk medycznych. Jest to nauka o metodach leczenia środkami naturalnymi, opartymi na różnych formach energii fizycznej, występującej w środowisku człowieka, takich jak ruch, bodźce termiczne, kinetyczne, mechaniczne, elektryczne, świetlne oraz chemiczne.
Fizjoterapia ma na celu rozwijanie, utrzymywanie i przywracanie im maksymalnych zdolności ruchowych i funkcjonalnych. Usługi te mogą być świadczone tylko przez fizjoterapeutę, lub pod jego kierunkiem i nadzorem. W ramach swoich usług fizjoterapeuta posiada kompetencje do badania, oceniania, ewaluacji, diagnozy funkcjonalnej, prognozy, programowania postępowania, a także przeprowadzenia powtórnej oceny pacjenta na potrzeby prowadzonego procesu terapeutycznego.
Fizjoterapeuta leczy dysfunkcje układu nerwowo mięśniowego, mięśniowo szkieletowego, sercowo naczyniowego i oddechowego. Najczęściej pacjenci zgłaszają się do gabinetu ponieważ:

  • przebyli uraz czaszkowo-mózgowy lub wielonarządowy,
  • złamali kość lub uszkodzili staw,
  •  mają stwierdzoną osteoporozę lub zmiany zwyrodnieniowe stawów,
  • chorują na schorzenia przewlekłe typu SM, SLA, Mpd, astma.
  • odczuwają ból kręgosłupa(najczęściej w odcinku lędźwiowym lub szyjnym) lub stawów obwodowych,
  • przeszli udar mózgu,
  • doświadczyli urazu rdzenia kręgowego.
Terapia behawioralna

Obecnie najlepsze rezultaty (o czym świadczą obiektywne badania), przynosi wcześnie podjęta, intensywna terapia behawioralna, polegająca na kształtowaniu u dziecka jak największej ilości zachowań adaptacyjnych, które z kolei rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.
Drogą do tego celu jest systematyczne wzmacnianie (nagradzanie) coraz bardziej zbliżonych do docelowych form zachowania.
Tempo uczenia się dzieci z autystycznym spektrum jest bardzo zróżnicowane, jednakże większość z nich wymaga bardzo wielu powtórzeń dla opanowania nowych umiejętności. Umiejętności te muszą być następnie ćwiczone w różnych miejscach, z różnymi osobami oraz na różnych przedmiotach, aby mogły zostać zgeneralizowane, tzn. aby dziecko zaczęło je wykorzystywać na co dzień, w swoim naturalnym środowisku. Idealnym rozwiązaniem jest tu stopniowe przechodzenie od nauczania indywidualnego do nauczania w małej (2-3 osobowej) grupie, a następnie w dużej grupie rówieśników.
Zatem podczas zajęć terapeutyczno ? edukacyjnych realizujemy 3 najbardziej podstawowe cele terapii behawioralnej:

  • Rozwijanie zachowań deficytowych
  • Redukowanie zachowań niepożądanych
  • Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii w czasie

Zapraszamy na zajęcia indywidualne i grupowe z elementami terapii behawioralnej. Elementy terapii behawioralnej wykorzystujemy również podczas realizacji wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.

  • Muzykoterapię
  • Bajkoterapię
  • Arteterapię
  • Hipoterapię
  • Dogoterapię
  • Zajęcia z neurologopedą, surdologopedą
  • Zajęcia z psychologiem
  • Zajęcia z oligofrenopedagogiem
  • Pedagogizację i wsparcie rodzica oraz rodziny
  • Terapię taktylną dr S. Masgutowej,
Neurosensoryczna terapia taktylna wg dr Swietłany Masgutowej

Proponuje techniki masażu i stymulacji skóry, które wpływają na rozwój funkcji półkul i kory mózgowej, śródmózgowia i tylnych partii mózgu.
Techniki te wykorzystują specjalny dotyk i stymulację, co reguluje:
integrację odruchów,

  • zakres napięcia mięśniowego,
  • integrację sensomotoryczną,
  • świadomość kinestetyczną.

W trakcie zajęć poznacie Państwo sposób diagnozowania, zasady i techniki masażu oraz rodzaje ćwiczeń wykorzystywanych w terapii taktylnej.
Metoda neurosensomotorycznej terapii taktylnej jest skutecznie wykorzystywana zarówno u dzieci, jak i dorosłych podczas pracy z:

  • porażeniami mózgowymi,
  • autyzmem oraz innymi wyzwaniami genetycznymi,
  • zachowaniami agresywnymi,
  • lękami i fobiami,
  • opóźnieniami w rozwoju umysłowym,
  • nadpobudliwością psychoruchową,
  • trudnościami w nauce,
  • zaburzeniami mowy,
  • zaburzeniami integracji sensorycznej

Metoda pracy z dziećmi i dorosłymi z wyzwaniami w psychoruchowym rozwoju. Dzięki wysokiej skuteczności metody dr Swietłana Masgutowa zaczęła wykorzystywać terapie taktylna w pracy z osobami z wyzwaniami rozwojowymi w celu stymulacji, a w przypadku dzieci i młodziezy uzdolnionej jako program antystresowy.

Terapia może ona byc stosowana:
a) samodzielnie,
b) jako jedna z podstawowych technik terapii (np. podczas turnusów neurokinezjologiczno-rehabilitacyjnych),
c) jako technika wspomagająca przy realizacji wynikającego z diagnozy indywidualnego programu terapeutycznego dziecka, czy osoby dorosłej.

Neurokinezjologiczna terapia taktylna

proponuje Państwu techniki masażu i stymulacji skóry, które aktywują rozwój funkcji mózgowych i układu nerwowego. Przeznaczone są dla dzieci i młodzieży oraz dorosłych z zaburzonym zachowaniem, z ADHD, z brakiem koncentracji uwagi, z upośledzeniem umysłowym każdego stopnia, z autyzmem oraz dla dzieci agresywnych.

  • porażeniami mózgowymi,
  • autyzmem oraz innymi wyzwaniami genetycznymi,
  • zachowaniami agresywnymi,
  • lękami i fobiami,
  • opóźnieniami w rozwoju umysłowym,
  • nadpobudliwością psychoruchową,
  • trudnościami w nauce,
  • zaburzeniami mowy,
  • zaburzeniami integracji sensorycznej
  • porażeniami mózgowymi,
  • autyzmem oraz innymi wyzwaniami genetycznymi,
  • zachowaniami agresywnymi,
  • lękami i fobiami,
  • opóźnieniami w rozwoju umysłowym,
  • nadpobudliwością psychoruchową,
  • trudnościami w nauce,
  • zaburzeniami mowy,
  • zaburzeniami integracji sensorycznej

Metoda pracy z dziećmi i dorosłymi z wyzwaniami w psychoruchowym rozwoju. Dzięki wysokiej skuteczności metody dr Swietłana Masgutowa zaczęła wykorzystywać terapie taktylna w pracy z osobami z wyzwaniami rozwojowymi w celu stymulacji, a w przypadku dzieci i młodzieży uzdolnionej jako program antystresowy.

Terapia może ona być stosowana:
a) samodzielnie,
b) jako jedna z podstawowych technik terapii (np. podczas turnusów neurokinezjologiczno-rehabilitacyjnych),
c) jako technika wspomagająca przy realizacji wynikającego z diagnozy indywidualnego programu terapeutycznego dziecka, czy osoby dorosłej.
Neurokinezjologiczna terapia taktylna proponuje Państwu techniki masażu i stymulacji skóry, które aktywują rozwój funkcji mózgowych i układu nerwowego. Przeznaczone są dla dzieci i młodzieży oraz dorosłych z zaburzonym zachowaniem, z ADHD, z brakiem koncentracji uwagi, z upośledzeniem umysłowym każdego stopnia, z autyzmem oraz dla dzieci agresywnych.

Masaż Shantala

Skóra jest największym receptorem naszego ciała, zewnętrzną reprezentacją układu nerwowego. Nasz układ nerwowy reaguje w różny sposób. Poprzez masaż możemy wpływać na stan układu nerwowego. Odpowiednio wykonany masaż jest tą formą dotyku, która karmi mózg samymi dobrymi bodźcami.
Masując ?leniwe? dzieci możemy pobudzić je do działania, a nadpobudliwe wyciszyć. Oczywiście wiąże się to ze stosowaniem odmiennych technik masażu. Jednym z rodzajów masażu jest Masaż Shantala, który daje pozytywne rezultaty u niemowląt, dzieci jak również u dorosłych.
Efektem masażu jest rozluźnienie mięśni ciała. Po masażu dzieci są spokojniejsze, lepiej śpią, następuje wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa i przynależności. Dzieciom pomaga to w rozwoju fizycznym, emocjonalnym i intelektualnym. Masaż jest szczególnie korzystny dzla dzieci niespokojnych, rozdrażnionych, zanoszących się płaczem oraz dzieci przejawiających zaburzenia jelitowe.
Masaż obejmuje całe ciało. Tą drogą dąży się do zbudowania bliskiego kontaktu z dzieckiem, dając mu odczuć, że jest darzone zaufaniem, w pełni akceptowane.

WPŁYW MASAŻU NA ROZWÓJ DZIECKA

Masaż zaspakaja potrzebę kontaktu dotykowego. Badania nad kulturami różnych narodów wykazały, że w społeczeństwach, w których dzieci są masowane, tulone, kołysane, noszone na rękach i karmione piersią, dorośli są mniej gwałtowni i agresywni, wykazują większą gotowość do współpracy i są bardziej skłonni do okazywania współczucia. Tak więc masaż to o wiele więcej niż tylko rozkoszne doznanie zmysłowe ? jego różnorodny wpływ na życie dziecka wybiega daleko w przyszłość.
Wiadomo, że powstanie i rozwój schematów czynnościowo-poznawczych wymaga odpowiedniego napięcia w korze mózgowej, ten zaś uzależniony jest od dopływu dostatecznej liczby bodźców emocjonalnych. Aby dziecko rozwijało się prawidłowo, potrzeba nie tylko prawidłowego pokarmu, temperatury i powietrza, ale również ? i to wcale nie w mniejszym stopniu ? zespołu bodźców sensoryczno ? motorycznych.
Bezpośredni kontakt dotykowy stanowi dla dziecka źródło doznań kinestetycznych oraz bodziec stymulujący rozwój układu nerwowego. Dojrzewanie tego układu u dziecka polega zarówno na rozroście poszczególnych pól i okolic kory mózgowej, jak też na postępującej mielinizacji włókien nerwowych. Osłonka mielinowa, otaczająca każdy nerw jak izolacja, osłania system nerwowy, ułatwia przewodzenie impulsów i umożliwia rozwój połączeń pomiędzy komórkami. Masaż stanowi czynnik wspomagający bardzo istotne stadium rozwoju osobowości dziecka. Francuski psycholog Henri Wallona utożsamia osobowość dziecka z całą jego istotą psychofizyczną. Zatem według jego koncepcji podłożem zmian psychicznych są procesy dokonujące się w organizmie dziecka. Dziecko w wieku niemowlęcym nie odróżnia siebie od otoczenia, nie ma poczucia własnego ciała, odrębności fizycznej, a tym bardziej odrębności psychicznej ? nie wie, że istnieje. Dopiero doznania dotykowe pozwalają mu ?stworzyć siebie?, poznać własne ciało, wyznaczyć jego granice i uświadomić sobie własną odrębność.
Zaspokojenie potrzeby kontaktu emocjonalnego gwarantuje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Przywiązanie pełni funkcję ochrony przed sytuacjami grożącymi jakimś niebezpieczeństwem, uwalnia od lęku przed nieznanymi osobami, przedmiotami, miejscami, przed ciemnością, zwierzętami oraz od lęku wywołanego przez gwałtowne ruchy. Niespełnienie tej potrzeby pociąga za sobą wiele negatywnych skutków odczuwalnych nie tylko bezpośrednio, ale i w przyszłości. Skutki odległe to deformacje osobowości przejawiające się w różnego rodzaju kompleksach, natomiast skutki doraźne dotyczą nie tylko sfery emocjonalnej, ale również rozwoju intelektualnego, mowy, a nawet stanu fizycznego. Reakcje te dotyczą głównie sfery somatycznej: dzieci tracą apetyt, cierpią na rozstroje żołądka, spada ich odporność na różnego rodzaju infekcje, a nawet wzrasta śmiertelność… Nabyta w dzieciństwie cenna umiejętność właściwej reakcji na sytuacje stresowe na stałe wchodzi w skład arsenału obronnego wieku dojrzałego. Umiejętność świadomego rozluźnienia jest niezwykle przydatna w walce z różnego rodzaju presjami, jakie wywiera na nas życie we współczesnym świecie.

Gimnastyka mózgu Dennisona

Kinezjologia Edukacyjna, której twórcą jest dr Paul Dennison, jest metodą wspierania naturalnego rozwoju człowieka, bez względu na jego wiek, poprzez różne ćwiczenia ruchowe. Dr Dennison na bazie różnych dziedzin nauki, między innymi kinezjologii stosowanej i behawioralnej, psychologii, pedagogiki, Programowania Neurolingwistycznego, akupunktury, optometrii, anatomii, fizjologii, neurologii stworzył metodę wspierającą proces uczenia.
Kinezjologia Edukacyjna wykorzystuje proste ćwiczenia fizyczne opracowane w taki sposób aby zintegrować pracę ciała i umysłu. Gdy mózg jest w stanie równowagi, ożywają naturalne mechanizmy, przywracające harmonię funkcjonowania. Ćwiczenia Gimnastyki Mózgu? są wstępem do Kinezjologii Edukacyjnej. Składają się one z ruchów, które wykonują dzieci w pierwszych latach życia niezbędnych dla rozwoju koordynacji oczu, uszu, rąk i całego ciała. Dzięki ćwiczeniom Gimnastyki Mózgu wszystkie części mózgu włączają się i mogą ze sobą współpracować. Badania dowodzą, że ludzie z trudnościami w nauce mają tendencje do korzystania z zasobów jednej półkuli mózgowej, ćwiczenia proponowane przez Kinezjologię Edukacyjną skutecznie pomagają dotrzeć do całego arsenału swoich możliwości. Kinezjologia Edukacyjna pomaga inaczej spojrzeć na siebie, zmienić sposób myślenia o sobie, a także daje narzędzia do podniesienia efektywności działań w wielu dziedzinach, w tym w nauce. Jest to metoda, która poprawia efektywność uczenia poprzez wzrost koncentracji, podniesienie motywacji, poprawienie koordynacji ruchowej, usprawnienie wzroku (rozszerzenie pola widzenia i poprawę ruchomości oczu).Gimnastyka Mózgu jest jednym ze sposobów na obniżenie poziomu stresu w procesie uczenia się.
Ćwiczenia podzielone są na grupy:

  • ćwiczenia na przekroczenie linii środkowej – przygotowują do bilateralnej pracy w bliskiej odległości (pisanie, czytanie i inne umiejętności wymagające sprawności małej motoryki), oraz do aktywności wymagającej koordynacji ruchowej w sporcie (duża motoryka). Podnoszą koordynację prawa-lewa, góra-dół w obu tych aspektach,
  • ćwiczenia wydłużające – pomagają rozluźnić napięcia, które gromadzą się w mięśniach i ścięgnach, które skróciły się przez odruch pnia mózgu gdy znajdował się w nowej nieznanej sytuacji, pomagają osiągnąć poczucie zaangażowanej gotowości poprzez uwolnienie od napięć,
  • ćwiczenia energetyzujące i pogłębiające postawę – pomagają odtworzyć połączenia nerwowe między ciałem a mózgiem ułatwiając przepływ energii elektromagnetycznej przez ciało, podtrzymują poczucie kierunku, stronności, ześrodkowania i skupienia, aktywizują korę nową kierując energię elektryczną do ośrodków logicznych.

Udział w zajęciach tej metody daje możliwości łatwiejszego uczenia się przez:

  • wzrost rozumienia, – poprawienie zdolności organizacyjnych, – usprawniają percepcję wzrokowo ruchową i słuchowo ruchową, – poprawienie pamięci długo i krótkoterminowej, – wzmocnienie koordynacji i współpracy półkul mózgowych, – ułatwiają rozwój abstrakcyjnego myślenia, – wspomagają pozytywne nastawienie i równowagę emocjonalną.

Celem metod Kinezjologicznych jest: aktywizacja mechanizmów naturalnego rozwoju – wykorzystanie naturalnych możliwości uczenia się (naturalnych koordynacji i nawyków) – integracja funkcji półkul mózgowych – integracja funkcji poziomów rozwoju mózgu – rozwój ruchowy, emocjonalny i intelektualny.

Prowadzimy Kinezjologię Edukacyjną w sesjach indywidualnych lub grupowo dla dzieci:

  • z deficytami uwagi (lęk, agresja) – ze specyficznymi trudnościami w nauce (dysleksja, dysgrafia itp.) – o specyficznych potrzebach edukacyjnych (upośledzenie umysłowe, autyzm, zespół Downa) – z mózgowym porażeniem dziecięcym – z zaburzeniami sfery motywacyjnej
    młodzieży i dorosłych
  • z trudnościami w podejmowaniu decyzji oraz określaniu celów życiowych, – poprawa funkcjonowania umysłu (pamięć, koncentracja), – terapia stresu – poprawa koordynacji i percepcji otoczenia (egzaminy wymagające sprawności postrzegania i koordynacji np.: na prawo jazdy)
Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu (MDS) Marty Bogdanowicz należy do metod wspomagania rozwoju psychomotorycznego, edukacji i terapii, angażujących uczenie się wielozmysłowe: wzrokowo ? słuchowo ? dotykowo ? kinestetyczno ? ruchowe oraz funkcje językowe i wykonawcze.  Jej celem jest kształtowanie mowy, przygotowanie dzieci do nauki czytania i pisania, uczenie rysowania, poznawanie liter i cyfr. Przygotowywana jest wersja MDS służąca uczeniu się języka angielskiego.
Metoda aktywizuje więc rozwój funkcji uczestniczących w procesie czytania i pisania oraz współdziałanie między nimi czyli integrację percepcyjno ? motoryczną. Prezentowane tu podejście metodyczne: uczenia się polisensorycznego, w działaniu i w zabawie sprzyja rozwojowi każdego dziecka. Wielką korzyść odnoszą dzieci w wieku przedszkolnym o opóźnionym rozwoju mowy, mający wadą słuchu, o niższej sprawności intelektualnej, a zwłaszcza dzieci ?ryzyka dysleksji? oraz uczniowie z dysleksją w okresie nauczania wczesnoszkolnego.
Program zajęć obejmuje: ćwiczenia orientacyjno ? porządkowe, orientacji w schemacie ciała oraz przestrzeni, ćwiczenia językowe, a następnie ruchowe, ruchowo ? słuchowe (rytmiczne) i ruchowo ? słuchowo ? wzrokowe. Podczas tych ostatnich dzieci śpiewając piosenkę lub recytując wierszyk/rymowankę rysują figury geometryczne lub piszą litery i cyfry. Metodę Dobrego Startu można stosować: w przedszkolach, w grupie 5. ? 6. latków i w klasie pierwszej, w zespołach korekcyjno ? kompensacyjnych i wyrównawczych dla klas I ? III, w grupach, klasach integracyjnych i specjalnych, a także w domu z własnym dzieckiem. Metoda Dobrego Startu pozwala dobrze bawić się w przedszkolu i dobrze wystartować w szkole.

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

Nazwa metody ?Ruch Rozwijający? wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania.
Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
2. Świadomości przestrzeni i działania w niej.
3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.
Metodę stosuje się w Polsce w pracy z następującymi grupami dzieci:

  • upośledzonymi umysłowo,
  • autystycznymi,
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,
  • z niekorzystnych środowisk wychowawczych, np. domów dziecka, rodzin dysfunkcyjnych
    głuchymi i niewidomymi.

Metoda ta bywa wykorzystywana jako wstępny etap do innych zajęć terapeutycznych. np. dla dzieci mających trudności w czytaniu i pisaniu lub jako część programu terapii psychologiczno – logopedycznej dzieci jąkających się lub psychoterapii dzieci nerwicowych.
Korzyści płynące ze stosowania metody W. Sherborne:

  • Daje pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem.
  • Wyzwala swobodę zachowań i naturalność.
  • Daje okazję do rozładowania energii.
  • Jest próbą pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich doświadczeń.
  • Daje radość.
  • Wyzwala zaangażowanie.
  • Daje możliwość zaspokojenia własnych potrzeb.
  • Daje pewność siebie.
  • Daje możliwość poczucia się w innej roli niż na co dzień.
  • Zbliża do siebie uczestników zajęć.
  • Daje radość z działania w grupie.
  • Przyjemność dawania innym radości.
  • Daje okazję do wspomnień, przypomnienia sobie zdarzeń z dzieciństwa.
  • Daje okazję do bliskiego kontaktu fizycznego bez uruchamiania sfery seksualnej.
  • Daje poczucie partnerstwa.
  • Możliwość odczuwania przyjemnych doznań płynących z własnego ciała.
  • Nie jest ograniczona wiekiem uczestników.